village Kovaka

2010-12-17 Василий Николаевич Романюк

З вершаў Сымона Блатуна

Пакрыўдзілі мы продкаў
Знявагаю — «старызна».. .
Да іх нямых папрокаў
Прыслухацца карысна.

Даніну новай модзе
Так часта аддавалі:
Што пражыло стагоддзі,—
За дзень мы зруйнавалі.

Мы з ёй — з адной пароды,
Яна неаддзяліма,
Як мова ад народа,
Ад сённяшняй Радзімы.

Апусцелі ад стрэлаў калчаны,
Ціха коні пайшлі на пагост.. .
І не плакалі хлопцы - крычалі,
Як пад кулі ішлі ва ўвесь рост.

Вусны смерцю халоднаю сцяты,
І вачэй палымнее агонь.. .
Правяралася так вернасць сцягу,
Як барвовілі раны яго.

Я шкадую тугімі начамі,
Што да часу таго не дарос,
Як не плакалі хлопцы — крычалі
І пад кулі ішлі ва ўвесь рост.

* * *
Маўчаць вянкі — завялая іх памяць,
І многа плітаў на маёй зямлі.
Зямля, зямля, нашто гранітам раняць
Твае жывыя карані?

Табе спрадвек паклон прыносяць нізкі,
Ты прыцягненне маеш, як магніт.. .
І прараслі штыкамі абеліскі,
І з неба зоркі ўпалі на граніт.

* * *
І скажуць: «Быў яшчэ ён малады.. . »
Прадстаў я у кагосьці прад вачыма.
Зязюлямі падлічаць мне гады
Суцішана трывожныя жанчыны.

І скажуць так: «Ляжаў ён, як жывы.. . » —
Упершыню спагадліва і шчыра.
Цішэй вады, ніжэй травы.. .
Бывайце, гоні, рэчкі, паплавы,—
Я адлятаю ў свой далёкі вырай.

* * *
Книга памяти (2003 год)
Брагинский район
страница №664, №665.