асада Заостровечье на мапе

2010-02-18 Teresa Hernik

Poszukuje osob, ktore pochodza z Zaostrowiecza. Do grudnia 1939 r. mieszkala tam moja mama Irena Botulinska wraz z siostra i rodzicami. Tam ukonczyla szkole podstawowa w 1939 r. Uciekli przed aresztowaniem do Narola, ktory w tym czasie byl w GG. адказаць

2022-05-14 Anna Zarzycka

Dzień dobry Pani Tereso, moja rodzina pochodzi z Zaostrowiecza: moja prababcia Maria Padée, pradziadek Ludwik Padée oraz ich dzieci Teresa i Janusz. адказаць

2010-03-01 anna bziukiewicz

Witam serdecznie
Pani Tereso
Moja mama nazywa się Grzybowska Wanda / Dziadek Henryk/ i urodziła sie w Wielkich Ostrowczycach, w 1937 r gminą było prawdopodobnie Zaostowiecze. Czy Wielkie ostrowczyce rzeczywiście połozone były niedaleko Zaostrowiecza. адказаць

2010-05-23 Teresa Hernik

Witam,
prosze wejsc na strone www.lazarus. elte. hu.
Jest tam olbrzymia mapa Europy, podzielona na poszczegolne regiony.
U gory kliknac na Novohrudok 44. Otworzy sie mapa woj nowogrudzkiego.
Kliknac jeszce raz- powiekszy sie. Szukac wzdluz wschodniej granicy: Beda Smolicz, pozniej Zaostrowiecze i troszke na zachod od Zaostrowiecza sa Ostrowczyce. To bardzo blisko. Nie wiem czy tam byly Wielkie- ale to moze ta sama miescowosc. Bylam w Zaostrowieczu w 1972 r. To byly jednak inne czasy i za bardzo sie jeszcze nie interesowalam tym, o czym opowiadala moja mama i babcia. Teraz jest niestety za pozno aby sie cokolwiek wiecej dowiedziec. Trzeba grzebac na roznych stronkach. Pozdrawiamадказаць

2012-12-20 Zbigniew Wołocznik

Zamieszczam za zgoda autora Mariana Podgórecznego syna Józefa Podgórecznego w latach 1924 -1939 – kierownika siedmioklasowej Szkoły Powszechnej w Zaostrowieczu, a jednocześnie przewodniczącego Rady Gminy.

"Nowogródzka Gdynia" - Zaostrowiecze


W 1926 roku rozpoczęto i ukończono szybko, w ciągu zaledwie pięciu-sześciu lat, budowę o rok młodszego ode mnie miasteczka o takiej samej nazwie, jaką nosiła już gminna wioska Zaostrowiecze.

Zanim położono fundamenty pod pierwsze domostwa, wyrąbano wpierw i wykarczowano las obrastający piaszczystą łachę na południowym obrzeżu wsi. Oszczędzono, ku wiecznej rzeczy pamięci, jedną jedyną karłowatą, przesyconą żywicą sosnę. Miała ona obwieszczać każdemu obcemu, który by tu zawitał, że jeszcze nie tak dawno w tym oto miejscu był las. Opisał ją w jednym ze swych reportaży [znany na kresach dziennikarz, pan redaktor Melchior Wańkowicz]:

„Jest takie miasteczko na skraju Polesia, na południu nieświeskiego powiatu. Zowie się Zaostrowiecze. W 1926 roku na wydmuchu stał rzadki laseczek. Teraz wznosi się tu ruchliwe miasteczko. Na rynku jak znak zwycięstwa, jak szyszak pokonanego wroga zostawiono jedną sosnę…”

Najsampierw pobudowano w miasteczku, przy drodze do Chominki piętrowy posterunek Policji Państwowej wraz z parterową służbówką dla rodziny komendanta posterunku przodownika Sikorskiego. Były to jedyne w całej rozległej gminie murowane budynki. Nawet koszary kompanii KOP-u w Chomince były drewniane.

Wokół rynku wyrosły sklepy: ze słodyczami Haduna, z galanterią, Żyda Płaskowicza i Huryna, kolonialny Skuratowicza oraz masarnia pana Rypnickiego. Konkurowały ze sobą żydowskie piekarnie Lyftczyca i Berezina. Mikołaj Jarmoliński po sąsiedzku z posterunkiem otworzył skład rymarski. Nieco dalej Żyd Piński – zegarmistrzowski, Kuroczycki – ślusarski, a przy samej wsi Żyd Trybuch – krawiecki.

Wójt Kazimierz Myślicki, inicjator budowy miasteczka, chcąc pozbyć się szeptunów – jak z białoruska nazywano znachorów – sprowadził lekarza Sielickiego, weterynarza Dodzia i aptekarza Wincentego Krepskiego. Do niedawna po leki dla cierpiących jechało się podwodami aż do Klecka lub jeszcze o dziesięć wiorst dalej do Nieświeża, względnie, skręcając w lewo na szosie Warszawa-Słuck-Moskwa do Lachowicz. Powstały więc w Zaostrowieczu przychodnia, później ośrodek zdrowia, punkt weterynaryjny, apteka.

Drewno na tych terenach nie było drogie, robocizna jeszcze tańsza, a że w okolicy mieszkało wielu cieśli i stolarzy, budował się kto żyw. Nawet stróż szkolny Nikoła Jarmołowicz postawił obok kopulastej cerkwi przyzwoity domek czteropokojowy, wynajmując w nim dwie izby paniom: nauczycielce Natalii Romanowicz i jej dwóm siostrom Wierze i Loli oraz naszemu drużynowemu drużyny harcerskiej, druhowi Maciejowi Sieniucie. Płacony co miesiąc czynsz szybko zwrócił koszty poniesione na budowę.

Inni nauczyciele, jak pan Paweł Janowicz i pan Jan Trybling, poszli jego śladem, przenosząc się wkrótce z wynajmowanych u chłopów mieszkań na swoje.

Ojciec, pochłonięty staraniami o postawienie nowoczesnej szkoły z wielką salą gimnastyczną z Fundacji imienia Pierwszego Marszałka Polski Józefa Piłsudskiego, nie miał czasu zadbać o swoje interesy. Wykupił działkę położoną na skraju miasteczka przy drodze wiodącej od Będniaków i Uznogi dopiero wówczas, gdy sekretarz Urzędu Gminy Ludwik Padee podpowiedział, że to już ostatnia.

Na styku ze wsią, za mohiłkami (prawosławnym cmentarzem) obrotni Żydzi z Klecka uruchomili parowy tartak wraz z młynem. Wtedy to wielu Zaostrowieczan po raz pierwszy w życiu ujrzało tam światło elektrycznych żarówek. Powstała nadzieja, że prąd zastąpi lampy naftowe lub smolne łuczywa oświetlające mroczne chałupy w całej gminie, ale tartaczna elektrownia okazała się na to za słaba i oświetlała tylko teren tartaku.

Ośrodkiem życia stał się dla całej gminy wybudowany na skraju miasteczka w 1929 roku wysiłkiem mieszkańców, a z inspiracji ojca - kierownika szkoły i wójta Myślickiego Dom Ludowy, gdzie odbywały się przedstawienia szkolnego zespołu, występy chórów katolickich i prawosławnych, bale karnawałowe, a nawet wyświetlano kilka razy w roku filmy objazdowego kina. Tu mieściła się też biblioteka gminna zaopatrywana w komplety książek przez inspektorat szkolny w Nieświeżu, a także odbywały się zebrania licznych organizacji i mieszkańców gminy.

Marian Podgóreczny
адказаць

2013-12-03 Zbigniew Wołocznik

Ze wspomnień Mariana Podgórecznego byłego mieszkańca Zaostrowiecza..
W Zaostrowieczu nie było telefonów w domach prywatnych. Centralka telefoniczna była na poczcie, która znajdowała się w miasteczku Zaostrowiecze. Telefon (kręcony na korbkę) miał w miasteczku tylko Posterunek Policji, jedyny murowany i piętrowy budynek. A we wiosce Zaostrowiecze (połączonej z miasteczkiem) tylko Urząd Gminy. Telefony z centralą, chyba w Klecku) były połączone drutami na słupach odległych od siebie co 25 m.. W czasie okupacji niemieckiej, słupy te noc, w noc były ścinane na znacznych odcinkach, głównie przez partyzantów sowieckich, ale też i przez żołnierzy Polski Podziemnej (ZWZ, AK).
Niestety nie znam nazwiska pana który instalował telefony
. адказаць

2013-12-04 Zbigniew Wołocznik

Sołtysi z gminy Zaostrowiecze na rowerach - lipiec 1938 r
Pograniczna gmina Zaostrowiecze, leżącą w pobliżu Nieświeża, zakupiła dla wszystkich sołtysów rowery. Władze gminne motywują ten wydatek tym, że sołtysi będą mogli znacznie sprawniej pracować, dysponując odpowiednim środkiem lokomocji.
Na podstawie: Ilustrowany Dziennik Śląski Polska Zachodnia Nr 179 Katowice 2. 07. 1938 r.
адказаць

2023-09-20 Zbigniew Wołocznik

Zaświadczenie Urzędu Gminy Zaostrowieckiej z dnia 22. 12. 1930r. o nowo powstałej parafii prawosławnej w Zaostrowieczu w skład której wchodzą Zaostrowiecze, Małe Ostrowczyce, Łohinowicze, Rybaki, Wielkie Ostrowczyce, Rubież z ogólną ilością 2036 mieszkańców wyznania prawosławnego. Podpisał wójt gminy Zostrowieckiej Kazimierz Rytwiński Źródło: Szukajwarchiwach. адказаць

2023-09-21 Zbigniew Wołocznik

Działalność OZN (Obozu Zjednoczenia Narodowego) w Zaostrowieczu koła Klecka w 1938. W miasteczku Zaostrowiecze , w powiecie Nieśwież odbyło się instrukcyjne zebranie gminne oddziału Obozu Zjednoczenia Narodowego przewodniczył wójt gminy Kazimierz Myślicki. W wyniku dyskusji nad programem pracy utworzono następujące sekcje : 1) samorządową kierownik Zygmunt Trybuchowski, 2) rolną kierownik Tadeusz Chodor, 3) oświatową kierownik Józef Szulc, 4) handlową kierownik Antoni Skuratowicz. Źródło Życie Nowogródzkie nr 3 z dn. 16. 01. 1938r. адказаць