Продать дом, или сдать коттедж в аренду в деревне Осовая. Купить дом, или снять жильё в деревне Осовая на сайте "Дом на Радзіме".

Фотографии

Из альбома архивных снимков

Из альбома архивных снимков фотографии добавил(а) Zbigniew Junkiewicz

Из альбома фотографий с современными видами

Из альбома фотографий с современными видами фотографии добавил(а) Zbigniew Junkiewicz

Осовая - деревня в Столинском районе Брестской области Республики Беларусь. Для этого населенного пункта на сайте Radzima.net есть следующие данные:
- географические координаты местности и расположение деревни Осовая на подробной старой карте начала ХХ века и современных картах, а также местонахождение на снимках со спутника Google Maps - Google Карты;Осовая на карте
- административно-территориальная принадлежность местности в составе Российской империи, Польши (Второй Речи Посполитой), Республики Беларусь (2017);
- название церкви и православный приход (приходы), к которому относилась/относился деревня Осовая в начале ХХ века;
- за какие года сохранились метрические книги о родившихся, бракосочетавшихся и умерших данного прихода;
- № фонда, описи, и адрес архива, в котором хранятся метрические книги;
- католический приход (приходы), к которому относилась/относился деревня Осовая в начале ХХ века;

Эта информация доступна для зарегистрированных пользователей с Premium планом.

Оставить сообщение

*
*
*
*

Сообщения:

Poszukuję krewnych z tego regionu nazwisko rodowe WIĘCKIEWICZ mòj tel to 504738050 POLSKA.ответить
Wykaz osób pochowanych na cmentarzu na podstawie książki «Zabytkowe cmentarze na
Kresach Wschodnich II RP na obszarze Republiki Białoruś. Województwo
poleskie.» wyd. Warszawa 2000 r.

Tekla ze Skirmuttów Bortnowska, l. 35,1868;
Tadeusz Wabiszczewicz, s. Adama 1944;
Sławomir Wabiszczewicz, s. Grzegorza 1944;
Dymitr Wabiszczewicz 1942;
Wacław Chomiczewski, l. 65, 28.2.1895;
Mieczysław Formago 13.10.1891-??.8.189?;
Stanisław Otrzonsek 5.5.1840-10.2.1904;
Witold Komornicki, l. 3, 6.7.1888;
Witold Komornicki, l. 30, 17.3.1887;
Sylwester Komornicki, l. 67, 8.12.1888;
Jan Szpakowski, s. Aftanazego 21.7.1935-13.6.1996;
Stefan Szpakowski 3.3.1888;
Wincenty Żyliński, l. 76, 20.12.1879;
Anna z Matuszewiczów Turczaninowa, l. 42, 22.6.1877;
Marya Anna Elżbieta Formago 25.3.1865-28.8.1893;
Elżbieta Małyszczycka 29.10.1888-22.3.1898;
Rozalija z Kamieńskich Horbatowska, l. 27, 13.12.1880;
Józef Mrocznowski, l. 70, 28.1.1909;
Walerian Peńkowski 1910 - zg. 11.6.1931;
Agata Borchert ur. 2.1.1835, l. 74ответить
Wieś szlachecka /z wyjątkiem paru gospodarstw włościańskich, dawnych poddanych Karpowiczów/, położona w gm. Płotnica, przy linii kolejowej Baranowicze - Sarny. Ziemia piaszczysta, licha, gospodarstwa dość ubogie. We wsi była szkoła i kościółek drewniany, ośrodek parafii katolickiej w Osowie.. W kościele znajdował się cudowny obraz Matki Boskiej. Znany był szeroko w bliższej i dalszej okolicy. Poczucie odrębności stanowej u tamtejszej szlachty było bardzo silne. Z włościankami w związki małżeńskie szlachcice nie wchodzili. Byli dumni z przynależności do stanu szlacheckiego. Mówili o swoich przydomkach, herbach i pochodzeniu szlacheckim. Ludzie żyjąc w trudnych czasach, opowiadając o swojej biedzie, o niedostatku rzucali luźne uwagi "o nas zapomnieli", "my tu tak żyli jak nie w Polsce, ale na wygnaniu. /rząd mało się interesował Polesiem/.Ukraińcy mieli więcej swobody i katolików mieli za nic. Mówili, że śmiali się z nich chłopi: -"No i szczo wam dała wasza Polsza ?.Na co szlachta: Widzicie, choćby nam w Polsce i gorzej było jak dawniej, ale Polska to rodzona matka, nie macocha, a u matki choć i nie bardzo, to zawsze jednak lepiej jak u macochy". - "Praudu każut" - pomrukiwali chłopi.”. Obrzędowość rodzinna poleskiej szlachty zagrodowej posiadała wiele momentów archaicznych, niespotykanej w Polsce centralnej. Język "poleski"/gwara Poleska/ był mieszaniną języka polskiego, ukraińskiego, białoruskiego i rosyjskiego. Język "poleski" w różnych miejscowościach często różnił się nieznacznie od siebie.
LEGENDY.
Podczas zaboru rosyjskiego chciano kościółek zamienić na cerkiew. Ludność , nie tylko mężczyźni ale i kobiety, nie pozwoliły otworzyć drzwi. Mówią, że jeden z popów tam przysłany, który usilnie zabiegał o zajęcie cerkwi, za karę dostał pomieszania zmysłów. Inny pop, Taranowicz, który również gwałtem chciał zająć kościół, zmarł na galopujące suchoty, a cała jego rodzina wyginęła marnie.
Wypadki te uważane były za interwencję sił nadprzyrodzonych. Opowiadali również o innych "znakach". Pewnego razu, gdy wesele prawosławnych jechało przez wieś panna młoda przeżegnała się, mijając kościół. Pan młody śmiał się z niej ,a ona mówi, że to przecież kościół. - To nie kościół, to świniniec - odparł pan młody. Gdy tylko wyjechali poza wieś konie poniosły, rozbiły wóz i pobiły bluźniercę tak, że wydawał się martwym. Gdy o tym dowiedziała się matka panny młodej, pobiegła do kościoła i w szparę wsunęła rubla, po czym przybiegła do zięcia, dotknęła go ręką i ten ożył -" tylko mu piana poszła z ust" Kończąc, mówią: " Ot był cud. Taki to nasz kościółek". Mówią również, że gdy Połchowski, jeden z miejscowych gospodarzy, mając nieuleczalnie chore konie, zaszedł do kościoła i pomodliwszy się włożył rubla w szczelinę ściany, nazajutrz rano konie były już zdrowe.
Inni powołują się na to, że gdy ks. biskup Łoziński, będąc w Rosji Sowieckiej, oddał się w opiekę Matce Boskiej Osowskiej - wrócił szczęśliwie do kraju. Po powrocie pierwsze nabożeństwo miał w Osowie. O wypadkach tych rozwodzą się dlatego. że cudowny obraz Matki Boskiej Osowskiej mógłby się stać dla części Polesia polskiego przedmiotem kultu i oddziaływać przez to i na ludność prawosławną. Mógłby stać się jednym z ważnych atutów w akcji kleru katolickiego na Polesiu.
ответить
Książę Teodor Jarosławicz w 1503 roku nadał Osowę rodowi Karp Karpowiczowi herbu Korab. Wymieniając w tym dokumencie jako graniczne wsie Duboj, Stachów, Płotnicę i Widzibór.
W 1863 roku Osowa gorliwie pomaga powstańcom. Do 1945 roku wieś tą zamieszkiwały potomkowie dawnej szlachty: głównie rodzina Karp Karpowiczów, Korzeniewiczów Wysockich, Nozdryn Płotnickich, Zasadzkich, Kaczanowskich, Wabiszczewiczów, Szpakowskich, Butkiewiczów, Szołomickich, Lemieszewskich, Rodcewiczów, Pińkiewiczów, Szpiganowiczów, Junkiewiczów i innych.
Zasadzcy herbu Grzymała pochodzili z Ziemi Dobrzyńskiej. Przodkiem ich był Marcin w 1651 roku
. Po 1945 roku część rodzin Karpowiczów, Płotnickich, Zasadzkich, Wabiszczewiczów, Szpakowskich, Korzeniewiczów i innych przesiedlono do Polski. Zamieszkali w Skorzynicach, Wojciechowie k/ Lubomierza, Chróścinie Nyskiej, Grodkowie, Przybiernowie i Lipianach k/Goleniowa na Pomorzu Zachodnim.
ответить
Kościół rzymsko-katolicki zbudowany w roku 1648 z drzewa modrzewiowego przez szlachecką rodzinę Karp Karpowiczów. Służył wiernym parafianom do 1968 r.kiedy to miejscowi komuniści zburzyli świątynię . Z tego drzewa zbudowano klub w pobliskiej miejscowości Osowce. Do dzisiaj pozostała tylko stojąca obok dzwonnica.ответить